bir insan öldüğünü en başta söylenen bir insan için filmin sonunda ne kadar üzülebilir? üstelik filmi yeniden izliyor olsa da aynı ve hatta daha da katlanan şiddet ile.
3. kez izledim az öncelerden sevdiğim bir mekanda. en son izlememin üzerinden çok geçmiş, ama çoğu sahneleri kazımışım aklıma feci. sanırım çok duygusallı bir gün geçirdim, istesem de istemesem de e biraz da dişi soyusun sevmesen bile fazla romantikliği duygusallılığı yine de hemen etkilenip "ayy" olabiliyosun haliyle. ya da adamlar harbiden işin saflığına değinerek inceden vuruyorlar seni, hakkını veriyorsun haliyle. uzatmayacağım, film bittiği gibi kırmızı gözlerimi insanlara çaktırmayıp eve koşarak gelme isteğinde buldum kendimi. çünkü höyküre höyküre ağlayabilecektim. ve koştum da. ve höykürdüm de. ama o kapının önünde anahtarı yuvasına takıncaya kadar yalan yok akla karayı seçtim. filmin bohemliği ile hayatın bohemliliğini alakasız yollardan birleştirip ayakkabılarımı çıkaramadığım o dakika ana bacı dümdüz girdim veriştirdim.
teşekkürler mulen ruj.. tam 23 dakika 37 saniye. bayağıdır olmamıştı.. bir enerji patlaması gibi ama bir enerji depolaması gibi de. silkinip kendine gelip zidler'in tenor sesinden "the show must go on" çalıyor kulakta. adam haklı lan aslında. zidler'e kıl kapsan bile filmde haklı herif. çünkü show must go on aga. zaten filmin sonunda zidler dük'ün alnının çatına gömdürdüğü yumruk onun bile aslında ne kadan narin ne kadan içinde beslediği bir kalbi olduğunu göstermiyor mu?
filmde aslında bir sahne vardı onu bulmaya çalıştım velhasıl bulamadım. bundan mütevellit dillere destan insanı kendisine hayran bırakıp tüyleri tiken tiken izleten "roxanne" sahnesini ekliyorum (abinin sesi de tom waits'in yandan yemişi he);
" when love goes to the highest bidder, there can be no trust.
without trust, there is no love. "
(buraya aslında film eleştirisi diye geldiydim, olmadı. kafa gitti kafa. kafa yaşlı kafa.kafa ölmüş kafa. hadi 4üncüye kısmet. )
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder