ödülos kütükos

bir hediye aldım. oley. tescillediler beni. en birinci be.. asstır bu burada olmayacaktı lan..

neyse,

tohumlaar fidana, fidanlaar ağaca, ağaçlaar ormaana dönmeli RUHUMA !!! kestaane gürgen palamuut..

buradan hediye veren elleri zeval görmesin bilgesine teşkür. nasıl mutlu oldum nasıl mutlu oldum, inanaman..

nört oldum. garip bir his. ne tarafım ağır basıyor bilmiyorum. güzel mi düşünmeliyim yoksa üzülmeli miyim?

silip atmaya zorlasam da, istemesem de, yok görsem de.. garip.. o son golü hangi kaleye göndereceğinin tedirginliğinde buluyorum kendimi.. uzatmalarda o golü kendi kalesine atacak gibi gözüküyor. ve böylece ben de sözleşmeyi geri dönüşü olmayan zorunlu fesh işlemlerine başlayacağım kendi içimde.. 

bak ne var biliyor musun? o gol varya, çok can yakar mesela. unutulmaz. gönül kırgınlığının ağırlığını 10'a katlar.. hislerini direk yaradana bağlar, dilediğin kadar o hakkı helal etsen bile.. öyle de büyük bir kırgınlık taşıyor olursun içinde.. alıştırmak ve hazırlıklı olmak lazım tabi böyle şeylere.. daha kim bilir neler göreceğiz öğreneceğiz bu hayattan.. ( bak hele bak, nenelerin bitiş cümlelerini de yazmaya başladığıma göre artık yaşlandığıma kendimi inandırmaya başlamam gerek gibi..)

yaşlılık çok zor.
öyle..
yarın da güzel bir gün. yolculuk başlıyore.. uçcuka gız. (bak gene aynı şeyi yapıyorum. çelişiyorum. tam oflamalık.)

alimlere soru

Cennetin kasvetli yapısına sahip memlekete kavuşmaya 2 gün kala.. 

ne güzel diyor Şevval kızımız, ah gidi garadeniz..

sabah şerifleri

ben sabahladım. oturdum. balkonlu penceremin buharlaşmış camına "ali ata bak" yazdım. anca ata bakarım zaten ben. aferim bana.
adım da ne zamandan beri ali oldu onu da şeyedemedim ama o ata kafam girsin benim.

ben sabahladım. oturdum. balkonlu penceremin buharlaşmış camımın önünde..
saat 06:27 , merkez dinlemede tamam.

parmak uçlarımda hissedip, avucumun içini gömdürerek yaşıyorum. bu da benim böyle bir hayat özetim işte.

aralık 2011

efendii efendii..

”  Bilmem Yalnızlık Efendi ile aranız nasıl? Benim oldum olası iyidir. Severim kendisini, zannımca o da benden memnundur. Yalnızlık Efendi uzunca boylu, titiz, temiz ve bakımlıdır. Çok yakışıklı sayılmaz belki, fakat hayli alımlıdır. Kıyafetlerini nerede diktirir bilmem, ama giyimi kuşamı farklıdır. Hayatımda tanıdığım en donanımlı, en kültürlü, ayakları en çok yere basan varlıklardan biridir. Okumayı, düşünmeyi ve hayal etmeyi sever; haftada en az üç kitap bitirir. Tefekkürü de bilir tevekkülü de. Özgüveni yüksektir, kendi kendine yeter. Kimseye yalakalık etmez, hesap kitap yahut pazarlık ve çıkar işlerinden hazzetmez. Elalemin nabzına göre şerbet vermez, kula kulluk etmez. Vefalıdır. Sadıktır. Kendisine yapılan iyilikleri asla unutmaz, ama kötülüklere gelince hafızası balıkların hafızasına döner; kemlikleri ve kinleri çabuk unutur. Kimseyle düşmanlığı yoktur. Kancıklık sevmez. Dedikodu etmez. Başkasının gölgesine muhtaç olmadan tek başına yaşayan hür ve gür bir ağaç gibidir. Canı sıkılınca duvarında asılı eski bir yazıya bakar; kim bilir hangi mahir hattatın elinden çıkma yazıda şöyle yazar: ” Bu da geçer Ya Hu. ” Yalnızlık Efendi yazıyı okurken gülümser, yarı mahcup, yarı mağrur. Ne zaman ona insanlardan ya da dış dünyanın çarkından şikayet etmeye kalksam, eliyle savuşturur sözlerimi. ” Boş versene ya hu ” der. ” Yalnız geldik bu dünyaya. Sanki yalnız gitmeyecek miyiz? ” Gerçi şahidim, zaman zaman onun da içinin daraldığı olur.Yalnızlık Efendi en çok başkalarıyla karıştırılmaktan rahatsızdır. Yalnızlık, ” Issızlık ” demek değildir. Issızlık Efendi başka mahallede yaşar. Biraz huysuz bir tiptir. Hani bahçesine kaçan topları kesmeye kalkan aksi ihtiyarlar var ya, onlardandır. Bizimkiyle ara sıra selamlaşırlar o kadar. Keza Yalnızlık, ” Kimsesizlik ” demek de değildir. Kimsesiz Efendi şehrin dışında bir mağarada yaşar. Saçı sakalı birbirine karışmış. Bizimkiyle kırk yılda bir karşılaşırlar o kadar. Yalnızlık ne Issızlıktır ne Kimsesizlik. Yalnızlık insana en çok başkalarıyla çevriliyken gelen bir histir ki, kimileri buna “etraf kalabalıkken kalbin yalnız olması hali” derler. 

Yalnızlık Efendi der ki, ” Yalnızlık insanın kendi kendisiyle yaptığı bir sohbettir. Aracısız. Katkısız. Oyunsuz. Yalansız. Saf ve som bir sohbet. ” Bazen olur bana, nedensiz öylesine. Güçlü bir kaçma arzusu başlar içimi kemirmeye. Televizyon, radyo, gazeteler… Hepsinden koparım. Telefonları bir kenara kaldırırım. E-maillere bakmam, kimseye tek satır yazmaz olurum. Kepenkleri indirir geçici bir süre tadilata girer, içime kapanırım. Yapılacak işler kule olur yükselir masamda. Okunacak mektuplar, kotarılacak sorumluluklar birikir bir kenarda. Sokağa çıkasım gelmez; çıksam kenarlardan yürürüm, saçak altlarından. Görünmez olmak isterim. Saydam bir cisim gibi ve yabani. Kazara bir tanıdığa ya da beni tanıyıp konuşmak isteyen insanlara rastlasam dilim dolanır, iki cümle kuramam. Çünkü o esnada içeride Yalnızlık Efendi ile konuşuyorumdur. Aynı anda iki boyutta birden olamam.

Bazen olur herkese, nedensiz, öylesine. Yalnızlık Efendi dikilir balkonumuzun altında. Çakıl taşları atar penceremize. ” Hadi dışarı çık ” der.“ Çık da oynayalım ” Bazen olur. Yalnızlık çağırır. Ve sen terliklerini giyer, her şeyi ve herkesi bir kenara bırakır, ruhunun mahzeninin merdivenlerinden inersin üçer beşer. Mahzende Yalnızlık Efendi seni bekler. Beraber oturur sohbet edersiniz sabahlara kadar. Hayattan, zamandan, insanlardan, oluştan bahsedersiniz. Yalnızlık efendi felsefe sever. Gerçi hiçbir şeyi çözemezsiniz ama zaten sohbettir maksat, çözüm arayışı bahane.. Dedim ya, oldum olası Yalnızlık Efendi ile aram iyidir. Severim kendisini. Zannımca o da dostluğumuzdan memnun. ”        Elif Şafak

okuduğum kitapları yeniden okumaya başladım. ve yalnızlık üzerine yaşadıklarımı, düşündüklerimi en dile getiremez anlarımda başka ve güzel kalemlerden daha derinlemesine değinildiğini gördükçe göğsüme oturan öküzü bir süreliğine otlamaya yaylaya salıyorum.. bak bu da geçmiş senelerde yazmış olduğum kısa bir yalnızlık efendi için düşündüklerim; http://www.uykusuzsozluk.com/show.php?id=346123 tabi ki Zuhal Olcay eşliğinde; http://www.youtube.com/watch?v=AJOmncYACwg                        bir de dipnotumuz var; yalnızlık efendi’yi tek tek güzel güzel naif naif parmakcıklarımla yazdım, emek var kopi pest no.

gurme

İnsanlar kornfileks alıp süt ile beraber şapır lıkır yiyor.  22 sene önce sütten iğrenmiş ve süt içemeyen bir canlı olarak ben de bu mısır gevreklerini alıp kıtır kıtır yerim. ve bu insanlara özenirim.. böyle sütü lıkır lıkır içiyorlar, sütlaç yiyebiliyorlar vs vs.. ne güzel lan.. içebilirsin sen de aslında deme. içemiyorum çünkü ben. tescillendi onaylandı. 

Sonra böyle oturdum WB çizgi filmleri izlerken  bu gevrekleri kıtırak kıtırak dişlerimle ezerek yiyordum ki plinkk!! florasanı patlattım. lan?? ben de diğer canlılar gibi beyaz cıvıkoskileşmiş sulu bir şekilde bu mısır gevreğini yiyebilirim. açtım dolabı, Sütaş olmasa da Sütaş jenerikli "sıcak vurdu tavana sanki bura Havana eridik susuzluktan ayran gelsin buzluktan" nitelikli bol çalkalamalı çalışmayı gerçekleştirip Corn Flakesimizin üzerine yavaşça bocaladım.. ve sonuç: 

                                                                            

çok müthiş lezizii.. yeminle gurmelik tad. meğer ayranlı mısır gevreği ne güzel şeymiş. evet işin etiğine aykırı bir buluş gerçekleştirmiş olabilirim ama bu buluşu önceden keşfedemediğim için kendime çok kızıyorum.. dilerim Corn Flakes ailesi tarafından dışlanmam, süt içemeyengillerdenim kusura bakmasınlar. kendilerine Road Runner'dan kocaman saygılar gönderiyorum; mik mik..

şol

Bir hayatın tükürüldüğü yerde akan şol cennetin ırmakları ne güzel bir tanımdır böyle. Mabel’in bestesiyle Ceyl’an sesi ne muhteşem gitmiş böyle. aylardır manyakcasına sıkılmadan dinliyorum, üstelik ard arda.. “ah beyim” kalıbı ayrı hoş, dizlerinde çocukluğu sallamak ayrı hoş, bir kızının olması çok başka, kalbini emmesi üst düzey, düş payının nerede olduğunu sorgulamak hele nirvana.. bir de unutmak için izin isteme var, pek nacizane.. ah’la boyanan tırnaklar da var bu arada, allah..

"mızıka" adında doğa üstü yetenekleri olan bir enstrüman var bu dünyada ve değeri çok fazla bilinmiyor.. keşke bilinse.. 

çok güzel.. öyle böyle değil..

terelelli

son zamanlarda içimden daha çok geçirir oldum, acaba ben nerede hata yapıyorum?

çok fazla güldüğüm dakikalarda mı? çok hareketli olduğum dakikalarda mı? çok hareketli nitelendirildiğimden birden çok sakin olduğum dakikalarda mı? bir insanla gerçekten dertleşebildiğim dakikalarda mı? ya da dertleşemeyip karşımdakini dinlediğim dakikalarda mı? birine gönül kapımı tam gerçekten açıyorum dediğim dakikada mı? insanların yüzüne açıkca her şeyi dile getirebildiğim dakikalarda mı? herkese eşit davrandığım için mi? insanın yapısını sevdiğim için mi? yoksa manevi şiddetin büyüklüklerini taddıkça insanlıktan soğudum için mi? beklentisiz çok şey yaptığım halde istemsiz küçük beklentiler içerisine girdiğim için mi? insan içerisinde ağlayamayan insan olduğum halde artık çok rahat ağlayabildiğim için mi? tırnak ucu mutluluklardan keyif aldığım için mi? acaba futbolu sevdiğim için mi? kediyi sevdiğim için mi peki? yahut, sustuğum dakikalarda mı?

susmak mesela. neden susar insan? düşünmek için mi? düşünmek mesela, elverişli bir şey olduğu kadar çok da tehlikeli bir şey aslında. ucu bucağı yok. bak mesela birisi şöyle yazmış;
" çoğu zaman beyninin uyuşmasıdır düşünmek.
sen o kadar düşünürsün ki bazı şeyleri, yeryüzünde senden başka kimse yıllarca onları düşünmese de olur.
çözüm bulmaya çalışmanın çocuğudur düşünmek. fazla sahiplenirsin, senden başka hiç kimseye, hiç bir şeye ihtiyacı kalmaz düşündüğün şeylerin. sadece sen ve senin hastalıklı paranoyaların yeter onlara.
uyuyamamaktır düşünmek. yemek yememektir, fazlasıyla yaşamamaktır. o sahipsiz düşüncelerin yüzünden yaşayamamaktır. bazen ölmektir, ama yavaş yavaş. kimse anlamadan, sakince...
dünyanın daha hızlı dönmesidir düşünmek. günler ve saatler o kadar hızla akar ki, "bugün günlerden haftanın sekizinci günü!" deseler inanırsın.
bazen dünyanın durmasıdır düşünmek. havada asılı kaldığını hissedersin. kimse görmez seni, yokluğunu hissetmez. çünkü sen öyle istersin. öyle bir dalmışsındır ki o karanlığa, görünmeyeyim, duyulmayayım dersin.
siyah ve beyaz gibidir düşünmek. gece ve gündüz, açık ve kapalı gibidir. grisi, öğleni, aralığı yoktur. ya uçta kalırsın, ya sonda.
lanet edersin kendine. çünkü sen öyle bir düşünürsün ki, bu dünyada başka kimsenin daha fazla düşünmesine gerek kalmaz.
sen öyle bir düşürsün ki, kimse neyi ne kadar düşündüğünü bile anlamaz.
insan düşünürken daha fazla hisseder yalnızlığını. konuşurken de düşürsün birçok şeyi, uyurken de, banyo yaparken de, yürürken de, gülerken de... nikotin ve oksijen, ciğerlerinle buluştuğu zaman da...
aileni düşürsün en çok. yaptıklarını, yapamadıklarını... kaybetmekten o kadar korkarsın ki, sevdiğin birini kaybetmektense ölmeyi yeğlersin her zaman. kendini ertelemeyi öğrenirsin.
yaşamanın sadece nefes almak olduğunu zannedersin.
sahi ya, düşünmek neydi? gene eksik bi'şeyler yaptım sanırım. "

nasıl da güzel tarif etmiş.
yalnız ben şuradan biraz devam edeceğim; sen öyle bir düşürsün ki, kimse neyi ne kadar düşündüğünü bile anlamaz. hatta bazen kendin bile anlamazsın. son zamanlarda, bu son zamanlarda yaklaşık 4 aydan fazlası süreç içeriyor, fazla yükleniyorum beynime.. hissediyorum.. çünkü büyük bir ağırlık birikiyor vücuduma.. göğnüme oturan öküzden daha fazlası vücuduma oturmuş gibi.. sürekli uyku isteği.. depresyon deniliyor buna evet. ama değil gibi de.. insan mutluyken mutsuz, mutsuzken mutlu olabiliyorsa depresyon değildir o. kendisini çok şeyden soyutlamış olmasına rağmen bir o kadar da dolu geçiriyorsa depresyon değildir o. peki nedir? kıyımsızlık? insanlık? düşünmek? hepsini harmanlayan düşünce sisilesi.. hah ne diyordum, sen öyle bir düşürsün ki, kimse neyi ne kadar düşündüğünü bile anlamaz. hatta bazen kendin bile anlamazsın. bazen (bu bazenler de günde azami 2 defa oluyor), çat diye kalakalıyorum öyle. ne düşünüyordum, neyi düşünüyordum, kimi düşünüyordum.. birden lan. kafayı yemeye son 2 saniye hissi.. bıbıp bıbıp fazla yükleme bıbıp diye öten bilgisayarın aha error veriyor heralde deyip mavi ekranı görecekmişsin korkusu resmen.. unutuyorum birden.. karıştırıyorum.. hangisi daha ağır basıyor idrak edemiyorum.. sinirler bozuluyor tabi akabinde, bir bakıyorum ağlıyorum.. sinirleniyorum hemen hırçınlaşıyorum.. sonra hoop yeniden sakinlik, 20 dakika sonra gülücükler.. akabinde bir vakit zaman sonra yeniden düşünceler.. sanırım bilgisayar reset atıyor ve ben ona açıldığında "sistemi yeniden otomatik çalıştır" seçeneğini istemsizce seçiyorum.. sürekli kaldığımız noktadan döngüsel biçimde ilerliyoruz. ve ben bunu sevmiyorum.

sahi ya, ben nerede hata yapıyorum?
haddinden fazla, insanlar üzülmesin diye uğraştığım dakikalarda mı? bu uğraşlarım sonucunda enayilik ödülümü suratıma vurmalarında yine yeni yeniden çabaladığım dakikalarda mı? ya da sabırsızlığımı sabırlılığımla sınadığım dakikalarda mı? fuzuli harcama yaptığım için mi? derslerin zorluğuyla çektiğim çin işkencelerinin revaç yaptığı vakit mi peki? yoksa, hala daha tencerede tek kişilik ölçüsü alamayıp bir apartmanlık yemek pişirdiğim anlarda mı? içten gözüküp soğuk durduğum noktalar da mı? değişime kapalı bir insan olduğum halde hayatın harbiden değiştirmeye zorlamak için elinden geleni ardına komadığı ve beni bile içerisine aldığı zamanı hücreme inandırmaya zorladığım dakikalarda mı? yoksa ağlamayana meme yok politikasını izleyen çakal tayfasının mutlu olmasını hiç adil bulmayıp abuk subuk götoş götoş salak gibi içime attığım dakikalarda mı? peki sözlüğüme eskisi gibi yazmadığımla alakalı olabilir mi? ya da sende benim hatalarımdan birisisin diyen Sezen ablamı çok dinlediğimden ötürü? yokya, Sezen abla kutsal, o olamaz. ulan bitmiyor da miler mular? neyse, benim terelelli misafirler gene geldi anlaşılan, önünü alamadan ve önbelleğimi kasmadan bitirmeli..

darlanmalar gelince tek başına yürüyüş yapmak çok faydalı bir iş. ama gel gör ki, ayağı da burktuk. yumuşak doku travması benim beynimin yımışak toku travmasına pek iyi de gelmiyor. tıkılı kaldım duvarlar içerisinde. finaller de o biçim giriyor.. 16 yaşındaki ergen çocuklar gibi isyankarlığa soyunmaktan korkuyorum. sen benim beyin içi hücrelerimi koru tanrım. bu arada, Sezen Aksu varya müthiş süperi güzelli bir kadın..
not: heey yeni güne girmişiz bu arada.

beti ve pola

Meraba yeni blogcuğum. blog anlayışını pek seven ve insanlıktan habersiz sayısız birbirinden habersiz zilyon adet blog sayfası olan bir insan olarak karar verdim. tabi öncelikle soru sordum. dedim ki, bu defa neden paylaşıma açık bir blog açmıyorsun be akıl?
- açıyorum. açtım. (açılış konuşmasına şeyedemicem, hayırlı olsun. kurdele makasla kırrşt.)

şimdi senin adın kısaca ne olsun? düşündüm. düşündüm. düşündüm.. ı ıh. bulamadım. sanırım yazarken bulacağım. ama büyük ihtimalle sana senelerdir "fayton" demeyi çok sevdiğimden fayton olarak yola devam edeceğim.

şimdi fayton, neden beti ve pola dersen; tam da şu yüzden;

bilirsin, Sezen ablamın lafından özünden çıkmam. Belki Beti Belki Pola...